het
glijdt en slijpt de stenen tot zacht
gepolijste ovalen
in holtes tolt het stuurloos rond
dringt in spleten en in kloven en verwondt
het water waait in witte rimpels
en daalt pas in de avond
het voedt mijn mond
de
bedding maakt een onverwachte hoek
verbaasd valt de rivier naar beneden
vertraagd lijkt het en
in strakke waterplooien bijna loom
na de val spat het water op
en gaat mee met de stroom
Gedichten Wim
van de Woestijne.
Fotografie Paul
Stoffels
